Po wakacjach... Chmurnicy powracają - czyli Rozdział 3

Po wakacyjnej przerwie kolejny rozdział o przygodach Jacka już dziś!

Życzę miłego czytania, śmiechu i tego, abyście z wytęsknieniem wyczekiwali kolejnego posta na moim blogu. 

Pozdrawiam

Kiedy drzwi zamknęły się za mną mogłem dokładniej przyjrzeć się pomieszczeniu. Miało z piętnaście metrów długości, a szerokości określi nie mogłem, palenisko stojące na środku oświetlało tylko niewielki obszar. Zamiast podłogi było klepisko z mocno ubitej ziemi. Środkową część pomieszczenia wydzielały wypolerowane drewniane kolumny, wznoszące się na niecałe trzy metry i tworzące ścieżkę prowadzącą przez całą długość od drzwi do biurka. Biurko wyglądało zupełnie nowocześnie, nie wspominając o wtopionym w blat dotykowym ekranie ciekłokrystalicznym, rzucającym błękitnawą łunę na mężczyznę siedzącego za biurkiem.

            Poczułem lekkie popchnięcie w plecy. Karolina stojąca za mną pokazała podbródkiem, że mam się ruszyć. Powoli przebywałem korytarz, odkrywając po paru krokach przyczynę ciemności za kolumnami. Pomiędzy każdymi dwoma znajdował się ekran, wyglądający jak zmniejszony ekran z kina. Po 15 z każdej strony korytarza i jeden – którego zauważyłem dopiero po chwili – większy od innych znajdujący się za biurkiem Wojmira. Spojrzałem w górę. Zajęło mi dłuższą chwilę zlokalizowanie rzutników sprytnie ukrytych na suficie. W sumie trzydzieści jeden. Liczba nie wydawała mi się za szczególna. Ruszyłem dalej, aż stanąłem jakiś metr od biurka mężczyzny o przydługim tytule.

            Wychyliłem się delikatnie i spojrzałem na ekran wtopiony w biurko. To, co na nim zobaczyłem wywołało u mnie duże zdziwienie. Była to wyjątkowo odmóżdżającą i śmieszna gra Dumb Ways to Die. Przydługi Tytuł zawzięcie palcował po ekranie. Po kolejnej śmierci jego bohatera ekran wyświetlił mrygające pastelowymi kolorkami menu z informacją o wyniku. Który z resztą był dość imponujący, szczególnie jak na bossa siedzącego na krzaku.

            Chciałem powiedzieć coś, żeby zwrócił na mnie uwagę, ale w momencie, kiedy otwierałem już usta w wyżej wspomnianym celu, on jakby czytając w moich myślach, zgasił ekran, wstał i zlustrował mnie wzrokiem. Miał wąską twarz, głęboko osadzone oczy i wydatne kości policzkowe. Nos wyglądał na parokrotnie złamany. Włosy miał jasne a policzki pokrywały dopiero tylko zaczątki zarostu. Mężczyzna wyglądał na jakieś dwadzieścia parę, był wysoki, szeroki w barach, wąski w biodrach, a przekrój bicepsa miał chyba większy od mojej talii. Był naprawdę nieźle przypakowany.

Ale najbardziej zwrócił moją uwagę jego strój. Oprócz szarawarów, butów – które z tego co mi się wydawało, słusznie z resztą, nazywały się onuce – i tuniki jego na jego szerokich ramionach zwisał kudłaty płaszcz czyniąc z niego postać jeszcze bardziej barczystą. Jak się domyślałem był to płaszcz sporządzony ze skóry Wilkołaka. Ale wydawało mi się to niedorzeczne. Na jego szyi na rzemieniu wisiały trzy kły.

Wyciągnął do mnie znaczoną odciskami dłoń, a kiedy ją ściskałem, miałem wrażenie jakby ktoś zgniatał mi rękę metalowymi szczypcami.

            - Witaj. Jestem Wojmir. Możesz zwracać się do mnie bez tych fanfarycznych tytułów. – Uśmiechnął się – Fanfarycznych... Podoba mi się to słowo. A ty jesteś?

Tu zawiesił głos, a ja dopiero po chwili wypełniłem słowami zalegającą ciszę, gdyż byłem zajęty dość intensywnym masowaniem dłoni.

            - Eeeee... Jacek jestem. Miło mi – odwzajemniłem niemrawo jego uśmiech. – Czy mógłbym się dowiedzieć, co tak właściwie tu robię? – Zapytałem – Bo trochę nie ogarniam sytuacji...

Popatrzył na mnie figlarnym spojrzeniem i odpowiedział:

            - Jasne, bro. Wyimaginuj sobie ziom, że dropnęło cię na naszej dzielni, na spownie tuż przy bossie z setnym levlem a ty nabiłeś na nim kila nie wzywając pomp mastera, wiec normalnie respekt bro, pełen szacun. Akurat jeden z naszego teamu eksplorował po nearbayu i jak mu trzepłeś levelupem po ekranie to od razu przyjumpił i cię zgarnął żeby ci dać potkę i zregenerować healtha. – W tym momencie nie wytrzymał i zaśmiał się zdrowo, odchylając głowę w tył i łapiąc się pod boki. – Przepraszam, zawsze chciałem sprawdzić jak idzie mi posługiwanie się językiem dzisiejszej młodzieży. Wyszło mi?

            - No... – Zająknąłem się nie chcąc obrazić tego człowieka (który miał z resztą wspaniałe poczucie humoru) ale kiedy spojrzałem na jego radosną twarz stwierdziłem, że on na pewno nie przyjmie krytyki, bądź niepochlebnego słowa jako obrazy – Nie do końca był to perfekcyjny slang, był, można powiedzieć, trochę przesadzony, ale na pewno w jakimś fanatycznym środowisku zatwardziałych niszczycieli wspaniałej mowy Polskiej zostałby Pan wspaniale zrozumiany.

            - Pan? – Żachnął się – Jaki Pan? Wyglądam aż tak staro? Przejdźmy na „Ty” albo po prostu mów mi Wojmir. A teraz zapewne chciałbyś dowiedzieć się zapewne, w jaką się kabałę zaplątałeś, co? – Moje kiwnięcie głową chyba w zupełności wystarczyło mu za potwierdzenie. – No, więc zanim zaczniemy... Eeeee... Siadaj, proszę. Wybacz moją niegościnność. – Wskazał niedbałym ruchem ręki krzesło, którego wcześniej nie zauważyłem. Uplecione ze słomy siedzisko miło ugięło się pod moim ciężarem.

-       No, więc... – Wojmir podjął po chwili – Czy wiesz o nas cokolwiek?

-       O nas? – Zapytałem – Czyli o kim?

-       A więc jesteś Nieuświadomionym... No dobrze. Usadów się wygodnie, bo mam ci

dużo do opowiedzenia. – Powiedział Wojmir. Zawiesił na chwilę głos, lecz kiedy znowu zaczął mówi nie miał skończyć za szybko - No cóż, chyba musimy zacząć od samego początku historii naszego zakonu, abyś w pełni zrozumiał istotę sytuacji. Same początki są bardzo mgliste i nie odkryte. Jest to raczej oczywiste, jeśli wziąć pod uwagę, że Pierwszy Chmurnik urodził się na długo przed panowaniem Mieszka Pierwszego. Wiemy tylko, że nazywał się Wojmir, co oznacza wojownika, czy też tego, który wojuje za pokój. Dokładny przekład tego imienia nie jest ci na razie potrzebny...

            - Przepraszam – Przerwałem mu – Ale nie rozumiem jak wysłuchiwanie historii waszego... Zakonu, czy jak to tam nazywasz... W każdym razie jak wysłuchanie tej historii ma rozjaśnić mi moją obecną sytuację?

            - Wysłuchaj mojej opowieści do końca a gwarantuję ci, że pojmiesz wszystko. Tylko proszę nie przerywaj mi więcej, dobrze? Na czym to ja... Ach tak! Jak już mówiłem Pierwszy Chmurnik nazywał się Wojmir. Z dumą noszę takie samo jak on imię. W czasach, kiedy żył nad ziemiami Słowian niepodzielnie rządzili słowiańscy bogowie, a po świecie szlajało się ich szkaradne potomstwo, demony i potwory. Każdy człowiek radził sobie sam, każda rodzina, co dzień narażona była na śmierć z każdej strony. Wkroczyłeś nie do tego lasu? – Nie żyjesz. Krzywo spojrzałeś na starszą kobietę? – Mogła być ostatnią rzeczą, na jaką patrzyłeś. Coś mogło cię zabić za wdepnięcie w kałużę, którą uznało za swoja własność.

            Wojmir był pierwszy, który się temu przeciwstawił. Oczywiście, każdy walczył i zawierał ugody z demonami, ale dbając tylko o własny interes. A on zaczął robić to na większą skalę. Nie wiemy, od czego to się zaczęło, chociaż wiemy, że początkowo chmurnikami nazywano ludzi walczących z Płanetnikami. Płanetnik jest typem powietrznego demona, ale nie o tym teraz. Nie wiemy też jak to się stało, że Wojmir pociągnął za sobą rzesze ludzi. Pierwsza rzetelna informacja, jaką mamy, sięga dopiero roku 966.

            Podania, jakie zebrał i opisał Raduł – największy kronikarz naszego bractwa – udostępniają nam wiedzę o, bitwie która się wtedy rozegrała. Szeregi Chmurników pod przewodnictwem sędziwego już Wojmira starły się z Słowiańskimi bogami, odnosząc wielkie zwycięstwo. Umiejscowienie tej bitwy w historii nie jest przypadkowe. Starcie miało miejsce dokładnie tego dnia, kiedy Chrzest Polski, który był zwieńczeniem procesu ewangelizacji Polskich ziem. Cały ten proces osłabił znacznie bogów Słowian, a po Bitwie Chrzcielnej – jak ją nazywamy – wygnani zostali z tego świata. Nie wiadomo, na czym dokładnie to polegało, po prostu przestano w nich wierzyć. Wierzyli w nich tylko nieliczni, co bardziej zagorzali wyznawcy, nie chcący przyjąć chrześcijańskiej prawdy. Jednak na ziemi pozostało ich plugawe potomstwo, zwane przez słowian demonami.

            Po tym wydarzeniu następuje długi okres w naszej historii, o którym nie będę zbyt długo mówić, gdyż jedyne, co wtedy robiliśmy ograniczało się do wybijania pleniącej się zarazy demonów, formowania zakonu i stopniowego utajniania całej działalności. Ludzie przestali zauważać demony, a demony przestały tak otwarcie nękać zwykłych ludzi. Aż do roku 1474.

W roku tym, znamiennym w całej Europie ,gdy słońce grzało niemiłosiernie a ani kropla deszczu nie spadała z nieba, z przyczyny prawdziwej natury komety krążącej po Polskim nieboskłonie. Owo ciało niebieskie było statkiem Swarożyca, boga słonecznego żaru, syna Swaroga, boga nieba. Następstwem tego była straszliwa susza oblekająca całą Polskę. Dymiły od ognia bory, zarośla i pokryte lasem wzgórza. Nie było sposobu aby ugasić płomień wcześniej, niż ogień pożarł korzenie drzew. Zwierzęta skubały trawę z piachem, w wyniku czego muł wypełniał im żołądek. To był właśnie rok Swarożyca, pod koniec którego odesłał swój rydwan a sam wraz z żoną i dziećmi zszedł na ziemię.

Niestety po upływie paru dni na niebie znów pojawiła się kometa. Tym razem na niej przylecieli Perepłut, bóg wód i Weles, bóg śmierci wraz z żonami i potomstwem, a razem z nimi siedzieli tez ich bracia a między nimi Pochwist, bóg wiatrów z żoną i potomstwem. zrzeszali posłuszne sobie demony i zanosili nieszczęście na świecie. W roku tym całym krajem wstrząsały powodzie, straszliwe wichury i tysiące chorób. Wody występowały z brzegów jezior i rzek z taką gwałtownością, że tafla wody w szczytowym momencie powodzie ukryła pod sobą całą Wielkopolskę i Mazury. Wiatry były tak potężne, że różne miasta zrównane zostały z ziemią. Przetrzebienie w ludności było jednym z największych znanych nam na przestrzeni dziejów. Nie zostało jednak uznane za epidemię, ani w ogóle zanotowane w oficjalnej historii dostępnej poza naszym zakonem. Zapewne z powodu różnorodności chorób atakujących wtedy ludność i obszarów, na jakich atakowały. Śmierć zebrała wtedy obfite żniwo zarówno wśród ludzi, jak i u zwierząt. Taki był Rok Trojga.

Wtedy, na początku trzeciego roku kometa przemierzała nieboskłon po raz ostatni. Tym razem na jej pokład wszedł Perun – bóg burzy ze swą żoną i potomstwem, które władały pogodą. Przez całą Polskę przechodziły wtedy burze, gradobicia i deszcze. Srogie mrozy przenikały się z wilgotnym, ciężkim powietrzem i suszami. Ludzie na przemian dręczeni byli przez nadmierną wilgoć, skwar, i zimno. Po roku bogowie zeszli na ziemię i kometa nie pojawiła się więcej na niebie.

Po tych trzech latach nasz zakon podupadł. Ba, podupadł. Można powiedzieć, że zniknął niemal całkowicie. W perspektywie dzisiejszych dni wyszło to na dobre, bo dzięki temu zeszliśmy do podziemia i nikt o nas dzisiaj nie wie. Ale wtedy pozostałym z Chmurników wydawało się to straszne. Bo zostało ich tylko pięciu. – W tym momencie nie wytrzymałem i musiałem przerwać niesamowicie długą opowieść Wojmirowi.

- Przepraszam bardzo – Spojrzał na mnie jak wyrwany z letargu, z lekkim zaskoczeniem i naganą – Ale musimy sobie coś wyjaśnić. Nie mogę uwierzyć w niemalże nic z twojej historii, Wojmirze, a to z tego prostego powodu, że jestem chrześcijaninem, a ty próbujesz mi wmówić istnienie innych bogów.

- Jacku... – Wojmir westchnął przeciągle – wielu z nas jest chreścijaninami. Ja sam do nich należę! Musisz zrozumieć, że nie uważamy za bogów tego, co za bogów uważali Słowianie. Dla nas są to kolejne sługi szatana i pomioty piekieł, które zaćmiły Słowianom oczy i tak samo próbują zaćmić je nam!

- W takim razie... – Wciąż jeszcze wahałem się w ocenie tego, co mi przekazywał – powiedz mi, czemu pośród owych bogów znajdują się tacy o pozytywnym usposobieniu?

- Rozumiem, o co ci chodzi – Uśmiechnął się – w dzisiejszych czasach zło nie kryje się już tak bardzo jak kiedyś. Szatan stał się zuchwały, bo dziś już ludzie nie boją się jego prawdziwej twarzy. Kiedyś się krył. Oferował rzekomą pomoc i udawał przyjaciela. Ludzie w to wierzyli. Jeden tylko bóg ze Słowiańskiego panteonu jest dobry. A mianowicie rod, bóg stwórca, który jest odpowiednikiem naszego Boga. Czy pojmujesz teraz?

-       Tak – Odpowiedziałem – kontynuuj swoją opowieść, proszę.

-       Dobrze – Odetchnął – o czym to ja... A, o Pierwszych Pięciu! Tak jak mówiłem

Chmurników zostało pięciu. Było to pięciu najwybitniejszych zabójców demonów, o przyjętych imionach tożsamych z nazwami pięciu demonów – zrobili to chyba dla zgrywy... Chłopaki Barstuk, Borowy, Wodnik, Uboży i jedna dziewczyna, Południca. Oni odnowili zakon, założyli akademię i zaczęli szkolić kolejnych adeptów. Od tego czasu funkcjonujemy tak jak oni to robili. Dzielimy się na pięć Klanów, każdy pochodzący od jednego z Pięciu. Adeptami automatycznie są potomkowie Pierwszych Chmurników, ale część z nas jest podobnymi do ciebie. Są to Nieuświadomieni zaatakowani przez demona. Jeśli uda się ich uratować wcielamy ich do zakonu lub bierzemy w opiekę, jeśli nie chcą stać się Chmurnikami. Niestety nie możemy pozwolić ci wrócić do starego życia, bo po pierwsze byłbyś narażony na dalsze ataki demonów, gdyż już cię uświadomiliśmy o prawdzie. A po drugie, ktoś nieodpowiedni mógłby się o nas dowiedzieć. Jaką ty wybierasz drogę? – Pytanie zawisło w powietrzu.

            Myśli kotłowały się w mojej głowie i nie potrafiłem udzielić na nie odpowiedzi.

            - Jeśli zdecydujesz zostać pośród nas wyszkolimy cię odpowiednio i będziemy traktować jak swojego. – Powiedział Wojmir. Rozejrzałem się dookoła siebie. Zamknąłem oczy i odetchnąłem głęboko. Kiedy je otworzyłem byłem pewien co muszę powiedzieć

            - Chcę zostać Chmurnikiem.